Nu Doppie definitief bij ons blijft, zal het voorlopig op deze weblog vrij stil blijven, in afwachting van het volgende nestje dat onder ons dak geboren zal worden.
De liefhebbers kunnen Doppie's ontwikkelingen natuurlijk gewoon blijven volgen via zijn eigen pagina en op onze catteryweblog!
Valt het jullie ook op dat Doppie op alle foto's recht in de camera kijkt? Steeds weer die grote grijns van hem. Wat ik ook probeer, het lukt me alleen om hem slapend vast te leggen, of recht in de camera kijkend.
Zijn profiel is niet kaarsrecht dus daar mis je niks aan, maar toch zou het ook wel eens aardig zijn om hem wat anders op de foto te krijgen.
Maar goed, hier moeten we het dan maar weer mee doen 
Het is trouwens heel maf, op het moment begint hij een 'echt' vachtje te spinnen. Het is in zijn gezicht en tussen de schouderbladen begonnen. Dit ziet er heel idioot uit, net of hij een maskertje op heeft. Op onderstaande foto kan je ook goed zien dat hij hetzelfde heeft als zijn moeder Mugje: een heel koel tabbypatroon, bijna zilver. Maar aangezien ook de rest van het haar dan aan de haaraanzet zilver zou moeten zijn en dat niet het geval is, heb ik hem in tegenstelling tot zijn moeder voor de stamboom niet als zilver opgegeven.
Vandaag was het tweede entingsdag voor Doppie. En tevens even wegen, want onze weegschaal kan het gewicht van Doppie niet meer aan. 1950 gram was hij, op die hele grote weegschaal waar normaal de hond op moet gaan staan. Dat hele kleine mannetje op die enorme plaat, dat was wel heel erg leuk om te zien.
Alles was in orde, oortjes, oogjes, hartje, nieren. Voor zover dat natuurlijk te beluisteren en bevoelen is.
Hij vond het wel stressen hoor, die autorit kan hij wel schieten. Gillen vanuit het reismandje, de hele heen- en terugweg. In de wachtkamer mag hij dan wel op schoot, de meeste andere wachtende dieren kunnen een katje dat honden gewend is wel verdragen gelukkig.
En daarna was hij moe, heel erg moe...
Dat heeft hij van mama Mug, de zakken kattenbrokjes en grit openscheuren en de inhoud eruit peuteren. Op deze foto kijkt mama goedkeurend toe hoe hij met zijn kniptandjes de zak Biokat bewerkt.
De strijd om het aantal katten, 5 of 6 (lees de strijd om Doppie blijft wel of blijft niet) is nog immer niet beslecht. Toen Doppie zijn haartjes verloor en ook niet zo heel erg gecoördineerd bleek te lopen, waren we het er beiden over eens dat zo'n katje niet bedoeld is om te willen verkopen. Dat hij bij ons zou blijven was vanzelfsprekend.
Met het verstrijken van de tijd, eigenlijk vanaf het moment dat Doppie aan de Royal Canin Babycat zat, ging alles in een rappe stijgende lijn met hem. Hij mankeert helemaal niks meer, heeft hooguit een achterstand in vachtontwikkeling maar die haalt hij wel weer in.
Voor Rob is er nu dus geen reden meer om hem aan te houden. Niet dat hij niet stinkend gek is met hem, maar hij is degene die 24 uur per dag hun maatje is (lees kriebelslaaf en zitmeubel) en dan is 5 katten al erg veel.
Voor mijzelf is alleen maar meer reden om Doppie te houden, ik ben me namelijk steeds meer aan hem gaan hechten. Hij is uitgegroeid tot een superaanhankelijk en makkelijk katje. Dat hij vanaf zijn geboorte veel in mensenhanden is geweest zal daar wel een grote bijdrage in hebben gehad denk ik.
Mijn fotosessie van vandaag leverde wel hele mysterieuze beelden op. Volgens mij past dit plaatje eerder in een expositie voor moderne kunst dan in mijn kittenplakboek 
Gelukkig waren er ook nog wel wat gelukt.
Er is weinig nieuws te melden.
Doppie heeft weinig last gehad van zijn enting, alleen 1 oogje traant een beetje. Verder gelukkig niets.
Het is een heerlijk ventje waar we elke dag van genieten. En 's nachts (soms iets minder want hij maakt je wel geregeld wakker om je gezicht helemaal te poetsen).
Jurassic Parc, wie kent de film niet? Wel eens gelet op de scene in het museum waarbij meerdere raptors een (meen ik) t-rex aanvielen? Op hoe ze op hun tegenstander sprongen?
Nou, dat is de manier waarop Doppie hier op zijn tegenstanders (lees de pleegmama's) springt.
Met vier poten tegelijk springt hij in een grote boog door de lucht waarbij hij in de lucht lijkt te versnellen en heel gericht met alle vier poten bovenop de tegenstander belandt en in diens vacht blijft hangen.
De papa van Dorus heet T-Rex.
Volgens mij hadden we Doppie beter Raptor kunnen noemen 
Doppie is gisteren voor zijn eerste keuring en enting gegaan. Hij is helemaal ok bevonden. Ook vandaag buitelt hij door het huis net zoals alle andere dagen, dus als er al een entreactie gaat komen, dan was dat dus blijkbaar vandaag nog niet.
Zijn stamboom is ook binnengekomen deze week en we zijn TROTS! Onze eerste Moeshoektelg.
Binnenkort maar eens even bij mijn moeder aankloppen om gebruik van haar scanner te maken, dan kan hij ook officieel in de databases op het internet worden ingevoerd.
 "Pompompom... wat een grote kamer is dit, het waait ook overal, ze hebben hier vast een hele grote ventilator staan. En wat is het hier licht zeg" |
|
- Kersvers vanuit de voordeur op stap over het tuinpad ging hij 'fluitend' de wijde wereld in - |
 "WOEAHHH wat is dat!!! Dat ding ging door de lucht en heeft een raar hard ding vooraan z'n kop en gaat ineens vanuit de lucht voor me zitten!" |
|
- N.B. Dat was een musje - Ondertussen hebben we Doppie opgepakt en op het gazon gezet, om eens kennis te maken met lekker fris groen gras |
 "Hellup zo kan ik niet lopen hoor, wat zijn dit voor een vreselijke stekels op de vloer" |
|
- Doppie heeft nog wat coördinatieproblemen, het gras bleek voor hem een flinke uitdaging om overeind te blijven - |
 "Oef, dat valt niet mee hoor, hoe kom ik hier weg..." |
|
- Na 1 minuuut gras werden er toch wel wat benauwde mauwtjes geslaakt, hij vond het helemaal niets - |
 "Piece of cake, kijk mij eens stunten, dit is het betere werk" |
|
- Eenmaal uit het gras was hij weer helemaal het ventje! - |
"Hij is toch wel heel erg groot..."
Shinycat kip/kaas, proefblikje dat ik meekreeg bij het shoppen bij de Jumper.
Doppie komt ook even kijken of hij het lust.
Maar niks hoor, meneer liep na even gesnoven te hebben in één streep door naar
zijn bakje met harde brokken.
Dat is pas écht genieten, met de oogjes dicht.
Brokjes eten is lekker. Dat vindt Doppie tenminste wel. Hij eet VEEL brokjes. Voor blikvoer haalt hij z'n neusje tegenwoordig op, gewoon droge babycat is smullen geblazen.
Alleen water, dat is nog helemaal niks. Dat lust hij niet. Daarom drinkt hij nog drie keer per dag een klein beetje kittenmelk, en snapt niet dat we daar dan nu ook wel vanaf kunnen. Want van brokjes alleen word je groot genoeg.
Maar hoe dat nou aan zijn verstand te brengen?
Natuurlijk deed Doppie al ‘kleine grote boodschapjes’, gisteren was het dan zo ver dat er voor het eerst een echte grote boodschap in het kittenkattenbakje lag.
Het flesje hoeft hij ook niet meer zo nodig, het lijkt erop dat hij het nu alleen nog maar wil als hij ook echt dorst heeft. Zijn honger stilt hij liever met babycatbrokjes.
Water vindt hij maar niks. Dus heb ik visnat neergezet, daar heeft hij zijn neus per ongeluk te diep in gestoken met als gevolg een grote niesbui en toen hoefde hij natuurlijk niet meer
Bij het uitlezen van mijn camera bedacht ik me hoe jammer het is dat ik niet wat meer fotolustig was tot op nu.
We hebben hier in huis een knuffelpinguin. Hij was oorspronkelijk van Beer de hond, toen hij hier 5 jaar geleden kwam. Hij was er helemaal aan verslingerd. Totdat Mug in huis kwam en de pinguin ook zo geweldig vond. Beer is goedig en stond hem graag aan haar af. Mug vindt de pinguin nog steeds geweldig, maar haar zoon Doppie inmiddels ook.
En nou maar afwachten of ze net zo goedig is als Beer 
Doppie is ineens verslingerd aan de gourmet gold. Niet zomaar elke smaak, nee, alleen de kip. Net die soort die ik alleen in huis heb als het in een grootverpakking meekomt. Maar niet als bewuste keuze want kip, daar halen ze hier de neusjes voor op.
Doppie niet! Vermengd met melk weet hij niet hoe snel hij het naar binnen moet werken.
Het groeischema vertelt ons dat hij vanaf nu minder vaak per dag moet gaan krijgen:
Misschien niet zo spectaculair, maar ik ben er zelf weer heel tevreden mee. De database van kittengewichten is vandaag uitgebreid naar 140 kittens: 83 katerkittens en 57 poezekittens. Ik ging me namelijk in de loop van vorige week afvragen of dat nog zou uitmaken, de gewichtstoename tussen poesjes en katertjes. Amper is mijn conclusie.
Maar ik vond het wel leuk om op te nemen in het dagelijkse grafiekje dat ik op de pagina van Dorus bijhou.
Het kattenbakje met houtkorrels om te voorkomen dat er klontvormende klei op zou worden gegeten door kleine Doppie was alles behalve een succes. Hij scharrelde er wel overheen, maar verder niet.
Vandaag werd het bakje gevuld met metselzand en dat was lol! Er werd in gegraven door Doppie alsof hij naar China wilde, maar ook de volwassen katten vonden het geslaagd. Niet om in te plassen hoor, maar om in te liggen.
Hij wordt al een heel eigenzinnig mannetje en dan kan je op deze foto zien, als je het hem naar de zin wilt maken dan zal je echt moeite moeten doen 
Vanaf een paar dagen na de geboorte van de kittens van Mug zijn we een groeischema gaan bijhouden. Aanvankelijk afgezet tegen een 'ideaallijn' die er vanuit ging dat een kitten 15 gram per dag aan komt.
Natuurlijk werkt dat niet zo in de praktijk. In de beginperiode is de gewichtstoename wat minder dan in de eindperiode. Dat werd natuurlijk door ervaren fokkers opgemerkt.
Dankzij de gegevens die zij mij aanleverden, heb ik nu een realistisch vergelijk gebaseerd op de gemiddelde gewichtstoename van 114 Noorse boskatkittens (van geboorte tot en met de twaalfde week).
* cattery Høydegård
* cattery Skidbladnir
* cattery FylgievoldPassend bij dit onderwerp kan ik uitleggen waarom ik op dit moment andere kleren aan heb dan waarmee ik de avond begon.
Ik zat achter de pc wat weblogjes te lezen, toen ik een kittenschreeuwtje achter me hoorde. Bij het omkijken zag ik Doppie als een steile wand beklimmer de krabpaal trotseren. Recht omhoog ging die. Dus ik dacht, hij die nu al slimme harry uit gaat hangen en een manier bedenkt om uit de kittenbak te komen, die is vast en zeker toe aan een stevige hap.
Dus heb ik een gourmetje gold open getrokken en tot mijn grote verbazing begon hij onder zeer luid gesmak gourmet te eten. Weliswaar niet meer dan een theelepeltje en daar zit de reden van het feit dat ik andere kleren aan moest trekken: de rest zat daarna op hem en op mij
Klein als hij nog is, heeft hij toch al een geweldige aantrekkingskracht op de dames hier.
Het wordt dan ook steeds drukker in de kittenbak met al die moeders en tantes die zich verdringen om bij hem te mogen liggen.
Dorus moest gisteren nog erg wennen dat hij zijn zusje niet meer heeft om tegen aan te kruipen. We hebben hem een pluche speelgoedbeestje gegeven, dat hij aanvankelijk niet zo zag zitten. Vandaag is hij er gelukkig wel een paar keer tegen in slaap gevallen.
Op tweede Paasdag werd geboren deze kleine meid, een kopie van haar moeder. Diezelfde rode achterpoot kwam als eerste op deze wereld kijken en naar mate de dagen vorderden en haar patroontje meer zichtbaar werd, des te meer bleek deze kleine meid een kopie van mama Mug.
Ondanks onze inspanningen om haar erdoor te trekken, hebben we onze Roos vanavond, 3 mei, aan de engelen moeten meegeven. Tussen haar beide mama's Mug en Scar heeft ze haar laatste levensadem uitgeblazen, als gevolg van een virus of bacterie in haar darmen.
We zijn zo vreselijk verdrietig, dat we meer tijd nodig hebben om voor haar die pagina op onze homepage te maken die ze zo verdient.
Morgen wordt onze kleine meid begraven, met een mooie roos op haar grafje.
mama Mug
pleegmama Scar
broertje Dorus
'oma' Marietje
pleegpapa Rob en pleegmama Marie-Angelique
De afgelopen dagen was het even stil hier. Het flessen gaat op zich prima, we zijn inmiddels allemaal aan het (vermoeiende) schema gewend. Maar komt er dan even iets extra's bij in je programma dan loop je al snel op je tandvlees. Gelukkig is het nu weekend en had ik de rust en tijd om wat fotootjes te schieten. Tja, weinig actie, de rolmopsen liggen eigenlijk voornamelijk te slapen. En dan kom je niet verder dan dit soort foto's:
Uitbuiken op de SnuggleSafe. De kattenflat vinden ze maar voor mietjes, veel liever liggen ze los in de kittenbak op de bontkleedjes die ik daar voor ze heb neergelegd. Wat ik niet door had, is dat er een flinke tochtstroom onder het deurtje waar ze af en toe voor gaan liggen door kwam. Met als gevolg dat Róisín nu een dichtgeplakt oogje heeft. Even goed in de gaten houden dus (de kieren hebben we natuurlijk onmiddellijk afgedicht).
Vandaag lukte het niet zo goed om scherpe foto's te schieten. Roos heeft haar oogjes open gedaan en wil niet meer stil zitten, er is zoveel te verkennen in de wereld.
Daar waar ze steeds doelloos op de buik rondschoof, probeert ze zich nu echt op de pootjes te tillen met haar kopje omhoog en om zich heen kijkend wandelingetjes te maken. Dat gaat natuurlijk super ongecontroleerd, maar mejuffrouw is wel degelijk op weg om het huis onveilig te maken. Gelukkig hebben we daar dus op tijd die 'schutting' voor gebouwd (leuk gevonden die term Petra!).
Vandaag Doppie in de hoofdrol, zowel hier als op de catteryweblog.
Hier ligt hij na het flesje uit te buiken.
Nu we hebben toegegeven aan de plek die Mug voor haar kinderen uitzocht (onderin de krabpaal), wilde ook ik rust hebben zonder steeds uit bed te hoeven om te kijken of er misschien een kitten uitgekrabbeld was en mijn provisorische barricade van ikea-tentje en een boodschappenkrat verschoven zou zijn.
Samen met mijn moeder ben ik aan de slag gegaan met een timmerpaneel en paumellen. Van het resultaat heeft mijn vader zich waarschijnlijk in zijn graf omgedraaid, we hebben de scharniertjes er achteraf gezien niet helemaal recht op gezet. Maar het voldoet goed! Kijk, dit is het geworden:
Het geheel is 40 cm hoog, genoeg om de kittens nog een tijdje tegen te kunnen houden en laag genoeg voor Mugje om er overheen te springen. En Scar, want die komt steeds helpen met billen poetsen.
Wat hier handig aan is, is dat het uit elkaar te halen is tot 2 losse delen, dankzij de paumellen.
Een paumel is een scharnier, tja hoe beschrijf ik het. Het ziet er zo uit als op het plaatje hiernaast (met dank aan Wikipedia)
Door een paneel op te tillen komt hij dus los, want het is een dopje dat over een pennetje schuift. Zo zijn het bij het opbergen niet meer dan losse plankjes als we het straks niet meer nodig hebben. Maar het is ook uit te breiden met meer delen. Als de kittens straks zo groot zijn dat ze in de kamer kunnen rondscharrelen, kunnen we hem voor de deur zetten zodat die niet dicht hoeft (dichte deuren maakt ons nl tot portier, steeds moet er dan weer een kat in of uit want die zijn allergisch voor dichte deuren).
Ik ben tevreden.
Morgen weer naar het werk. De kittens krijgen nu nog maar om de vier uur melk. Ze melden zich ook niet eerder, en de gewichten nemen mooi toe, dus denk ik dat ze niet meer nodig hebben dan dat. Het scheelt ook enorm in mijn nachtrust moet ik zeggen, want ik loop nog net niet op mijn tandvlees. Maar wel bijna.
De kittens komen mooi aan. Ze liggen nog steeds onder in de krabpaal. Ervoor heb ik een stukje afgezet, zodat ze als ze aan het klunen gaan niet verdwaald kunnen raken. En waar mama Mug precies op past om te gaan liggen als ze het in de krabpaal te warm vindt worden.
Twee uur lang heb ik kunnen winkelen vandaag (na een week moest er toch weer wat aan boodschappen worden ingeslagen), ze melden zich nog maar om de drie uur. Maar zuipen zich dan wel helemaal vol
Ik heb als test voor onze homepage groeischema's aangemaakt, geïnspireerd door Coby. Zoals je hieronder kan zien, is er een lijn van daadwerkelijke groei van het kitten, afgezet tegen de ideale groei.
Maar wat is de ideale groei? Ik heb die gesteld op dat een kitten ook de dag na de geboorte nog steeds het geboortegewicht weegt. Ik hoor ook wel dat het normaal is dat een kitten wat afvalt de eerste dag na de geboorte. Hier was dat zeker het geval.
Wat is jullie ervaring? Valt een kitten inderdaad af de eerste dag?
Hier zijn in elk geval de schema's die er vanuit gaan dat een kitten zijn geboortegewicht die dag behoudt, en daarna 10 gram per dag aankomt.
Sorry voor de verschillende kleuren en schaalverdeling, ik heb Excel nog niet helemaal onder controle. Voor de nitwits hier: Róisín: geboorte: 114 dag 2: 104 dag 3: 118 dag 4: 128 dag 5: 142 dag 6: 162 Dorus: geboorte: 108 dag 2: 98 dag 3: 106 dag 4: 122 dag 5: 134 dag 6: 158
Doe je je best om een mooie hut te bouwen met een zachte mand erin en flanellen doeken als bekleding van de hut (zie onze catteryweblog van 21 april) en wat doet juffrouw eigenwijs?
De kittens doen het goed, ze vullen hun buikjes met ons voederspuitje en sinds vandaag blijkt dat ze ook aan de tepel liggen.
Na een zware nacht waarin Dorus zijn vaardigheden liet blijken bij het klunen vanuit de inbouwkast waarin ze vertoeven naar mijn matras waarop ik voor ze waak, en Mug haar wanhoop om beide kittens bij zich te houden, moest ik een definitieve keuze maken en Scar in haar lieflijke zorg uitbannen. Dus heb ik in de vroege uurtjes van deze dag een grote mand neergezet, waarin bewegingsruimte genoeg is voor mams en de kittens. Scar mag er niet meer bij, die gaat in een mand bovenop Mug en de kittens liggen en dat gewicht van haar kunnen ze niet aan.
Sindsdien is er rust hier, de kittens vragen nog maar om de 3 uur om melk van mij en zijn toch goed genoeg aangekomen (Róisín 14 en Dorus 12 gram).
Kleine Roos neemt het voedertuitje tot diep in haar strot, dat is haar manier van melk drinken:
Broertje Dorus houdt meer van de stijl zoals de oude Romeinen, aanliggen en genieten van de spijzen:
Doppie en Roosje, zoals ik ze hier stiekum noem, doen goed hun best om groot te groeien. Hoewel mama Mug zeer onaantrekkelijke tepels heeft die ondanks driftige zoektochten van voornamelijk Dorus niet als lekkere tepel worden erkend, maakt het flesje ze nu ook een stuk zwaarder. Ze krijgen om de twee uur, vierentwintig uur per dag. Niet ideaal, maar het gaat en we doen het graag. Wel besef ik me nu pas hoe kort anderhalf uur is! (dat andere half uur is nodig voor opwarmen van het flesje en het schoonmaken ervan na die tijd).
Foto's kan ik even niet leveren, ik heb het wel gepoogd vandaag maar ik zat blijkbaar te dicht bij met de camera en alles was zo wazig alsof je een bril met jampotglazen nodig hebt.
Gewichten kan ik wel leveren. De eerste dag na de geboorte hadden ze even een dip in hun gewicht. Daarna vertoonden ze gelukkig een stijgende lijn:
Róisín
geboorte: 114 gram
dag 1: 104 gram
dag 2: 118 gram
dag 3: 128 gram
Dorus
geboorte: 108 gram
dag 1: 98 gram
dag 2: 106 gram
dag 3: 122 gram
Hierbij het verslag, de dames Mug en Scar liggen met het grut in de slaapkamerkast te tuttelen en kunnen zowaar even zonder me. Ga er even voor zitten, want het verslag is LANG!
Kitten nummer 1
Met het eerste kitten, het poesje, had Mug eigenlijk best wel "moeite". Twee uur nadat ze het vruchtwater had verloren kwamen de eerste weeën. Gelukkig had ze het bed verruild voor de inbouwkast in de slaapkamer, lekker donker en veilig. Na even zag ik een roze achterpootje eruit piepen, net zo eentje als die van Mug zelf. Een stuitligging dus. Toen ik eenmaal doorhad dat als ik met mijn hand met de weeën mee streek over haar lijf het kitten echt centimeters opschoof was het ook zo gebeurd. Ik vond het eigenlijk nog snel gaan voor een stuitligging, 20 minuten na de eerste wee kwam het op de wereld, 17 april 2006 om 14:30. Keurig navelstreng doorgebeten en placenta opgegeten. Toen ik het poesje wilde wegen merkte ik dat ik toch wel behoorlijk zenuwachtig was, ik moest even diep ademhalen om mijn bibberende handen tot kalmte te brengen. Een poesje van 114 gram, van tabbypatronen kan ik nog niks zeggen behalve dat het tabby is, schildpadje met weinig rood. Wellicht dat het rood net als Mug zelf later meer gaat tonen omdat het gestroomd is als het ware. Na een discussie is haar naam gekozen: Róisín van de Moeshoek. Roosje had mijn voorkeur, maar Rob vond dit mooier en aangezien het ook Roosje betekent, is dat het geworden.
Kitten nummer 2
Eigenlijk dacht ik dat het bij één zou blijven, want ze ging gewoon brokjes eten. Na een hele tijd werd ze echter heel onrustig en ging ze tegen Scar mauwen die aan de andere kant van de slaapkamerdeur zat. Dat is een ramp voor Scar, ze ziet Mug nog steeds als HAAR kind en als die in stress is, moet je er bij zijn. Toch had ik haar bij de eerste weggehaald, omdat ze toen Mug lag te persen echt bovenop haar ging liggen en dat kan toch niet lekker zijn als je weeën ligt te hebben. Maar ja, stress in de tent kon ik ook niet hebben dus hup, Scar er weer bij. Nog geen tien minuten later lag daar het drukke ventje dat ik ook al steeds in haar buik had gevoeld. 17 april 2006 om 15.30 uur. Mug had het wel gehad, daarom ontfermde Scar zich over de rest: keurig navelstreng doorbijten en de placenta opeten. Zo zorgzaam! Het is een zwart tabby katertje van 108 gram. Dit ventje hebben we Dorus van de Moeshoek genoemd.
klik hier voor de code om afbeeldingen in te voegen
